AnasayfaKayıt OlGiriş yap

Paylaş | 
 

 Karnımın Guruldaması.

Aşağa gitmek 
YazarMesaj
Satellite Morgan
Uranos'un Çocuğu | Kulübe Lideri
Uranos'un Çocuğu | Kulübe Lideri
avatar

Mesaj Sayısı : 70
Drahmi : 98
Kayıt tarihi : 19/03/11
Yaş : 21
Nerden : sorusu dolaylı tümleci bulmaya yöneliktir.

MesajKonu: Karnımın Guruldaması.   Ptsi Mart 21, 2011 9:13 am

İlk günümde aç bil aç ortalıkta geziniyordum. İlk günümdü bu benim, zincirleri kırıp kendimi keşfettiğim gün. Bitişimin başlangıcı, başlangıcımın bitişi. Ne yapacağımı bilemedne ortalıkta dolandığım anlar bitmek bilmemişti bu günde de. Önce reddetmiştim babamı, istememiştim onu. Fakat sonra, yavaş yavaş alışmaya başlamıştım bu duruma. Matthew'u özlemiştim şimdiden. O benim oyuncak ayım falan değildi elbet, adı öyle ama kendisi bir oyuncak ayıdan daha şeker varlıktı. Belki de bana en çok koyan onun yokluğuydu. Etrafıma bakınıyordum ve onun gibi bir erkek göremiyordum. Arada bir avcılara da imreniyordum, dertleri tasaları yoktu erkek konusunda. Ama daha beni ilk günden bir baskı ele geçirmişti, eskiden sürtük de değildim hani; ama bu aralar tanıdığım çoğu kişi öyleydi. Bir an için artık o aptalı aklımdan çıkarmaya karar verdim ve karnımın guruldamasını duymamak amacıyla kendi kendime şarkılar söylemeye başladım. Maziyi hatırlamak, beni mutlu etmiyordu. Bu yüzden unutmaya karar vererek ilerlemeye devam ettim. Yürürken benden biraz daha büyük bir meleze rastladım ve gülümsedim. "En yakın nerede yemek yiyebilirim?" diye sorduğumda bana az ilerisini işaret etti. Başımla teşekkür ettikten sonra çardaklara doğru ilerlemeye başladım.

Çardaklar, burası ilk keşfetmem gereken yerdi. O kadar yer gezmiştim kampa. Voleybol oynayan satirleri izleyene kadar, bütün gün kola içip geğiren sentorların yanında takılana kadar burada, türdeşlerimin yanında yemek yiyebilirdim, eğlenebilirdim. Kendi kendime gülümsedim aptallığıma ve ardından gülüşen melezlerin yanına gittim. "Nereden yemek alabilirim?" diye sordum ama sorar sormaz yemek alınan yeri gördüğüm için özür dileyerek oradan uzaklaştım. Ardından okul kafeteryasını aratmayan zengin (!) içerikli yemeklere göz attım. Açlıktan içimin içimi yemesindense bunlardan biraz yerdim, daha hoş olurdu. Yemeğimi aldım ve diğer melezlerden uzak bir köşeye oturarak yemeye başladım. En azından karnımı doyuruyordu bu yemek. Bir süre sonra tabağım bitince de yerimden kalktım. Ve anladım ki, kamp beni sevmiyordu.
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
 
Karnımın Guruldaması.
Sayfa başına dön 
1 sayfadaki 1 sayfası

Bu forumun müsaadesi var:Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz
 :: Melez Kampı :: Çardaklar-
Buraya geçin: